يادداشت

فغان از فغانی!

نویسنده: محمد امیرپور شماره: 518
راه علیرضا فغانی از پدر جدا بود. اگر محمد فغانی به خاطر عشقش به داوری سوت می‌زد، مخارج زندگی‌اش را با یک تاکسی نارنجی در ‌می‌آورد و در صندوق عقب‌‌ همان تاکسی برای کمک خرج زندگی لوازم ورزشی داور‌ها را می‌فروخت، پسرش، علیرضا بسیاری از مصائب او را نداشت...
#فوتبال_ایران #علیرضا_فغانی
راه علیرضا فغانی از پدر جدا بود. اگر محمد فغانی به خاطر عشقش به داوری سوت می‌زد، مخارج زندگی‌اش را با یک تاکسی نارنجی در ‌می‌آورد و در صندوق عقب‌‌ همان تاکسی برای کمک خرج زندگی لوازم ورزشی داور‌ها را می‌فروخت، پسرش، علیرضا بسیاری از مصائب او را نداشت. به لطف اتیکت بین‌المللی‌اش به قدرت مالی خوبی رسید، هم اعتبار قضاوت بازی‌های مهم بر گرده‌اش نشست، اما مشکل علیرضا فغانی دقیقا همین‌جاست. خیلی از منتقدان قضاوت‌های او در بازی‌های داخلی را متفاوت با چهره بین‌المللی او می‌دانند. داوری که همیشه متهم است در قضاوت‌های داخلی لحن خوبی در ارتباط با بازیکنان ندارد، نگاه متکبرانه‌ای به محیط اطرافش دارد و اگر کسی متعرض اقتدارش در زمین باشد، بخششی در کار نیست. فرقی هم نمی‌کند مجید جلالی باشد یا فرهاد مجیدی یا محسن بنگر یا هر کس دیگر. کوچک‌ترین تعرضی به حریم آقای داور، جریمه‌اش کارت قرمز است، فارغ از اینکه عکس‌العمل بازیکن شایسته چنین جریمه‌ای هست یا نه. در ایران همه علیرضا فغانی را به خاطر خودرای بودن و نگاه بالا به پایین نسبت به تمام عوامل داخل زمین می‌شناسند، اما تشخیص کاراکتر متفاوت او در قضاوت‌های آسیایی‌اش کار چندان سختی نیست؛ جایی که لبخندهای نزده‌اش به بازیکنان وطنی را خرج بازیکنان آسیای شرقی می‌کند. دلیلش؟
محصول تولیدی کمیته داوران چندسالی است برچسب بهترین داور ایران را روی خودش الصاق کرده، اما حداقل در بازی‌های مهمی که منتظر سوت‌های بی‌غرض‌اش بوده‌ایم، ناامیدمان کرده است. در هفته بیست‌وپنجم فصل قبل سپاهان را با یک پنالتی پیروز دیدار با تراکتورسازی می‌کند و در هفته آخر لیگ پنالتی تراکتوری‌ها را به باد می‌دهد و آندو را هم از زمین بیرون می‌اندازد تا حکم قهرمانی در شهر دیگری امضا شود. سوت‌های آقای داور در مهم‌ترین بازی‌های فصل گذشته بیشتر از اینکه حق را به حق‌دار برساند، حق‌کشی کرده است. حتی محرومیت فرمالیته‌ای هم که برای او می‌بندند، چاره‌ساز نیست و آقای داور در حالی تن به محرومیت یواش کمیته داوران داده که چمدانش را برای قضاوت در لیگ قهرمانان آسیا بسته است.
وسط همین هرج‌ومرج هم ۳۰۰داور ایرانی در حمایت از مظلومیت او عکس پروفایل علیرضا فغانی را روی صفحات اجتماعیشان می‌گذارند، بی‌آنکه کسی توضیحی بدهد آقای داور چطور نام قهرمان فصل قبل را عوض کرده است. اصلا کسی از این ۳۰۰نفر سوال کرده اگر از نظر آنها فغانی مظلوم واقع شده، پس چه لقبی می‌توان روی تراکتورسازی گذاشت یا روی ۸۰هزار تماشاگر یادگار امام که به خاطر سوت‌های آقای داور تا مرز سکته رفتند. برنامه عادل‌ فردوسی‌پور مستندی در مدح آقای داور می‌سازد و کار‌شناسان برنامه هم با سیاست یکی به میخ، یکی به نعل کسی را نمی‌رنجانند. نتیجه این حمایت‌های کورکورانه این می‌شود که علیرضا فغانی بعد از ۵۶روز محرومیت دوباره برگردد تا شهر را به هم بریزد، دو ماه قبل با یک پنالتی نگرفته در تبریز و چند روز پیش با پنالتی اشتباهی که در اصفهان گرفت. آبی‌ها یادشان نمی‌رود قبل از قضاوت‌های آقای داور برای استقلال، عکس درگیری‌های فغانی با فرهاد مجیدی در سایت‌های هواداری آبی‌ها دست ‌به دست می‌شد، تراکتوری‌ها هنوز هم انتظار دیدن دوباره‌ او را در استادیومی می‌کشند که جام را از آنها دور کرد و پرسپولیسی‌ها هم که سه امتیازشان در شب لجبازی‌های او سوخت و به باد رفت، بعید است به این راحتی‌ها حضور او را در بازی‌هایشان تاب بیاورند. کاش می‌شد این پیشنهاد را به سازمان لیگ، آقای تاج و کمیته داوران داد. بهترین گزینه برای قضاوت آقای داور داربی اصفهان است؛ جایی که احتمالا نسبت به هر دو تیم حسی مشترک خواهد داشت.