سينما

وروجك‌های حرفه‌ای

نویسنده: مرجان فاطمی
قبول داریم «نفس» قصه‌ی خاصی ندارد، طولانی است، بعضی از قواعد سینما را رعایت نکرده و شاید حوصله‌ی خیلی‌ها را سر ببرد اما تنها فیلمی است که می‌توانیم با خیال راحت آن را تماشا کنیم...
قبول داریم «نفس» قصه‌ی خاصی ندارد، طولانی است، بعضی از قواعد سینما را رعایت نکرده و شاید حوصله‌ی خیلی‌ها را سر ببرد اما تنها فیلمی است که می‌توانیم با خیال راحت آن را تماشا کنیم، روی صندلی لم بدهیم و توی رویای کودکی‌مان غرق شویم. «نفس» یک تابلوی نقاشی ساده و آشناست که انگار ته ذهن همه‌ی‌ ما یک زمانی وجود داشته. فرقی نمی‌کند متولد کدام دهه باشیم، همین که دوران کودکی را گذرانده باشیم کفایت می‌کند. «بهار»، قصه‌ی کودکی همه‌ی ماست و این کودکی را به بهترین حالت ممکن به نمایش گذاشته‌اند. پرونده‌ی ما درباره‌ی هیچ‌کدام از بحث‌ها و حواشی پیرامون «نفس» نیست؛ فقط و فقط درباره‌ی «بهار» است. کاراکتر جذابی که «نفس» را از سطح یک فیلم معمولی فرا‌تر برده. در اوضاع و شرایطی که سینمای ما بازیگر کودک درجه‌ی یک کم دارد، نرگس آبیار دست روی ساره نورموسوی گذاشته و بهترین بازی را از او گرفته است. در این پرونده، مصاحبه‌ای مفصل با این بازیگر کودک انجام داده‌ایم در بخش دیگری از پرونده هم به بهانه‌ی بازی خوب ساره، مروری داریم بر بازیگران کودک درجه‌ی یک سینما و تلویزیون.
تعداد بازیگران کودک و نوجوان سینما که بتوانند خوب و اثرگذار بازی کنند و حسی که لازم است به مخاطب بدهند، زیاد نیست. منظورمان بازیگر کارهای کودک و نوجوان نیست. اهمیت بازی درست آن‌ها زمانی مشخص می‌شود که نقش‌هایی محوری در فیلم‌های بزرگسالانه و جدی بازی می‌کنند. از دهه‌ی70، بازیگران کودک و نوجوان زیادی به سینما و تلویزیون وارد شده‌اند؛ بعضی‌ در‌‌ همان بازی اول، نگاه‌ها را به خود خیره کرده‌اند و بعضی‌ها هم بعد از چند فیلم، بزرگ شده‌اند و بی‌‌سروصدا کنار رفته‌اند.
در حال حاضر، سینما و تلویزیون ما فقط چند بازیگر کودک و نوجوان درجه‌ی یک دارد که بازیشان توی ذهن‌ها مانده است...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code