سينما

هندی‌بازی ایرانی

نویسنده: علی مسعودی‌نیا
«سلام بمبئی» به کارگردانی قربان محمد‌پور محصول مشترک ایران و هند از اکرانش را شنبه در سینما‌ها آغاز کرده است؛ فیلمی که قطعا علاقه‌مندان جدی سینمای هند را که سال‌هاست با آب و تاب فیلم‌های تولیدی این کشور را دنبال می‌کنند...
 «سلام بمبئی» به کارگردانی قربان محمد‌پور محصول مشترک ایران و هند از اکرانش را شنبه در سینما‌ها آغاز کرده است؛ فیلمی که قطعا علاقه‌مندان جدی سینمای هند را که سال‌هاست با آب و تاب فیلم‌های تولیدی این کشور را دنبال می‌کنند، به سینما‌ها می‌کشاند؛ آن‌هایی که می‌خواهند ببینند ماحصل همکاری ستاره‌های سینمای ایران و هند در این فیلم چطور از آب درآمده است. به همه‌ی این‌ها حضور بنیامین بهادری را اضافه کنید که بر جذابیت‌های این فیلم هندی- ایرانی اضافه کرده است. لطفا الان دنبال گوشی‌هایتان نباشید که پیامك بفرستید که ‌ای وای و فغان حالا گلزار و بنیامین شدند عامل جذابیت فیلم. بله چه شما موافق باشید، چه نباشید این‌ها و فضای هندی‌طور سلام بمبئی برای خیلی‌ها جذاب است، به خاطر همین هم ما این فیلم را بهانه‌ای قرار دادیم برای بده بستان‌های سینمای ایران و هند طی همه‌ی این سال‌ها.

  1   اومدم از هند اومدم
خبرهای پرآب و تاب تولید و اکران فیلم «سلام بمبئی» دوباره بحث قدیمی و کم و بیش شیرین سینمای هند و فیلم هندی را در رسانه‌های ایران به میان آورده است. مناسبات سینمای ایران و هند در بعد رسمی البته چندان پیچیده و عریض و طویل نیست. اما تأثیر تولیدات سینمایی این دو کشور بر هم در نوع خود بسیار جالب است. ایران هرگز نتوانست با سینمای خود مخاطبان سینمای بالیوود در هندوستان را هدف بگیرد و تحت تأثیر قرار دهد. در عوض فیلم هندی خوراک مناسبی بود برای تماشاگران ایرانی نسل‌های مختلف که رؤیاهای فانتزی عاشقانه و افسانه‌های سانتیمانتال مبتنی بر اختلاف طبقاتی، قهرمان‌های رویین‌تن و شکست‌ناپذیر، مواجهه‌ی نیروهای خیر و شر کلاسیک و چاشنی‌های تند آواز و حرکات موزون سرگرمشان می‌کرد و برایشان ستاره می‌ساخت. حتی پس از انقلاب هم که صحنه‌های موزیکال فیلم‌های هندی در نسخه‌هایی که در تلویزیون و سینما نمایش داده می‌شد، حذف می‌شدند، باز هم از میزان محبوبیت فیلم هندی چیزی کم نمی‌شد. سینمابازهای دهه‌های ۶۰ و ۷۰ خورشیدی حتما صف‌های طویل خرید بلیت را پشت گیشه‌ی سینماهای نمایش‌دهنده‌ی فیلم‌هایی چون «مشعل» و «دیوار» را خوب یادشان هست یا نمایش فیلم «قانون» در تلویزیون را حتما به خاطر دارند که هفته‌ی بعد به علت تقاضاهای مکرر بینندگان دوباره در کنداکتور پخش قرار گرفت. هندی‌ها قدری زرنگ‌تر بودند. سینمای ایران را چندان در کشور خود به بازی نمی‌گرفتند اما سینماگرانشان خوراک‌های داستانی خوبی از سینمای ایران کش می‌رفتند و در سینمای خود اجرا می‌کردند. تا سالیان سال در ایران رؤیای هندی بر رؤیای آمریکایی برتری داشت و بالیوود به راحتی هالیوود را از پای درآورده بود، خاصه در شهرستان‌ها. اما شاید بد نباشد ببینیم مراودات و مناسبات سینمای این دو کشور طی سالیان گذشته چه حال و هوایی داشته است...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code