جهان

كلیدواژه: تغییر

نویسنده: اشكان خسروپور
چند روزی است كه سیاستمداران جدید روی كار آمده‌اند، جدید بودنشان آن‌قدرها هم مهم نیست اما جوان بودنشان خیلی توی چشم است...
چند روزی است كه سیاستمداران جدید روی كار آمده‌اند، جدید بودنشان آن‌قدرها هم مهم نیست اما جوان بودنشان خیلی توی چشم است. هركدام در یك گوشه‌ی دنیا به قدرت رسیده‌اند،‌ جنسیت و محدوده‌ی سنی‌شان هم فرق دارد. حتی قاره‌ای كه كشورشان در آن قرار گرفته هم متفاوت است اما در دو چیز مشتركند: جوان‌ترین بودن و سیاست‌های یكسان. نخست‌وزیر اتریش و بانوی شماره‌ی یك نیوزیلند هر دو از حزب‌های مردمی كشورشان بیرون آمده‌اند و شعار هر دو یك چیز است: «تغییر». آن‌ها چه كسانی هستند كه با وجود دوری راه، این‌همه با هم نزدیك به نظر می‌رسند، شعارشان چیست و چرا باید برای ما مهم باشند؟

جوان‌ترین نخست‌وزیر
رأی جوان‌ترین نخست‌وزیر اتریش كه از صندوق بیرون آمد، هیچ‌كس تعجب نكرد. نظرسنجی‌های تمام موسسه‌های اروپایی نشان می‌داد كه «زباستین كورتز» قرار است نخست‌وزیر بعدی اتریش باشد. او كه شعارش «تغییر بزرگ» بود، از همان آغاز كار معلوم بود رأی می‌‌آورد. او اصلا آدم مهمان‌نوازی نیست. درست برعكس آنگلا مركل، صدراعظم آلمان كه راه ورود پناهجویان به كشورش را ساده‌تر كرده بود،‌ این پسر جوان چندان از مهاجران و جنگ‌زده‌ها دل خوشی ندارد. شعارش برگرداندن عظمت اتریش است و تغییر بزرگی كه درباره‌اش حرف زده، یك گوشه‌اش به همین سیاست‌های ضد مهاجرتی برمی‌گردد. او به جز بستن درهای كشور مهاجرپذیر اتریش، به پناهجویانی كه مدتی است به آن‌جا پناه آورده‌اند، هشدارهای جدی داده است. بنا به آمارها، تعداد پناهجویان اتریشی – فقط مسلمان‌های پناهنده – بیشتر از 500 هزار نفر است. او كه عضو حزب «آزادی» اتریش (FPO)‌ است، بیشتر از 26 درصد كل آرا را به دست آورده است. این تعداد رأی آن‌قدر به حزب‌شان قدرت می‌دهد كه، ‌نخست‌وزیر انتخاب كرده و صندلی‌های مجلس را هم در اختیار بگیرند.

چرا مهم است؟
هنوز تا وقت انتخابات رسمی برای تعیین نخست‌وزیر یك سال زمان باقی مانده بود اما بعد از تشكیل دولت اتئلافی بزرگ در ماه می، انتخابات زودتر از آنچه تصور می‌شد، برگزار شد. همه‌ی این‌ها در حالی است كه آلمانی‌ها چند وقت بیشتر نیست كه انتخابات‌شان را برگزار كرده‌اند. در سوی دیگر قاره‌ی سبز هم انگلیسی‌ها می‌خواهند بركزیت‌شان را به رخ بكشند و از كل اتحادیه كنار بكشند. در میان این همه همهمه، اتریش هم خواسته از قافله عقب نماند و سیاست‌هایش را زودتر از آن‌ كه وضع اروپا تغییر كند، تعیین كرده باشد. همه‌ی این‌ها دست به دست هم داد تا حزب «آزادی دموكراتیك» (SPO)‌ و حزب مردم (OVP) كه اكثریت آرا را داشتند، بقیه‌ی حزب‌های كوچك پارلمان را متقاعد كنند كه انتخابات زودتر از بقیه‌ی اوقات جلو برود.

سیستم چطور كار می‌كند؟
از سال 1945 میلادی (1324 خورشیدی) كه جنگ جهانی دوم تمام شد و اتریش به طور كامل از آلمان استقلال پیدا كرد،‌ قوانین سیاسی جدیدی ایجاد شد. این قانون‌ فرمان كشور را به دست حزب پیروز داده است؛ گروهی كه رأی بیشتری بیاورد، نخست‌وزیر انتخاب می‌کند و سیاست‌های كشور را تغییر می‌دهد.
حزبی كه جوان سی‌ویك‌ساله از آن نامزد شده و رأی آورده،‌ یكی از افراطی‌های اتریش است، با پناهجویان مخالفت می‌كند و داعشی‌ها را هم دوست ندارد. جمله‌ی آخرش به نظر درست و بجاست؟ ایراد این است كه او مسلمان‌های تمام دنیا را با داعشی‌ها یكی می‌داند. وقتی می‌گوید داعشی‌ها را راه نمی‌دهیم، یك چشمش به مسلمان‌ها هم هست، از هر جای جهان كه باشند. البته او در سخنرانی‌هایش چندان اهل حمله‌ی مستقیم نیست. مثلا در یكی از سخنرانی‌های مشهورش، در لفافه این‌طور می‌گوید: «من قول می‌دهم برای امنیت بیشتر اتریش به مهاجرت غیرقانونی پایان بدهم.» روزنامه‌نگارانی در داخل كشور هم هوای او را داشتند. كریستوفر پراتنر، سردبیر روزنامه‌ی «در استاندارد» یكی از همین آدم‌هاست كه گفته است: «اتریش هنوز هم یكی از بهترین كشورهای اتحادیه‌ی اروپاست، با وجود این مردم ما دنبال تغییر هستند. این را ما كه روزنامه‌نگار هستیم می‌فهمیم. حزب جدیدی كه روی كار آمده،‌ دنبال این است كه مردم به خواسته‌هایشان در روز انتخابات برسند. همه از حزب قبلی و سیاست‌های اشتباهش – كه شامل استقبال از حضور پناهجویان هم می‌شود – دل خوشی ندارند و دلشان تغییر می‌خواهد.» یكی دیگر از هم‌حزبی‌های آقای نخست‌وزیر هم مثل مرد جوان، داعش و افراطی‌گری را با مسلمان‌های عادی و پناهجویان یك‌كاسه كرده و می‌گوید: «اتریش یك كشور اسلامی نیست، خط و ربطی هم با اسلام ندارد.»....



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code