جهان

صنعت سیاه

نویسنده: بهروز ساسانی
برده‌داری یكی از پررونق‌ترین، در عین حال بی‌هزینه‌ترین و پرفایده‌ترین صنایع در قرن‌های 17 تا 19 میلادی بود. برده‌های سیاه‌پوست را از سواحل جنوبی آفریقا سوار كشتی‌های باری می‌كردند...
برده‌داری یكی از پررونق‌ترین، در عین حال بی‌هزینه‌ترین و پرفایده‌ترین صنایع در قرن‌های 17 تا 19 میلادی بود. برده‌های سیاه‌پوست را از سواحل جنوبی آفریقا سوار كشتی‌های باری می‌كردند. تقریبا همه‌شان را در قسمت بار روی هم تلنبار می‌كردند و تا زمان رسیدن به مقصد با كمترین هزینه‌ و امكانات از آن‌ها نگهداری می‌كردند. نتیجه‌ اما شگفت‌آور بود. هر برده بنا به توانایی‌هایی كه داشت، با قیمتی سرسام‌آور به فروش می‌رسید. گفته می‌شود در طول تمام این سال‌های سیاه برده‌داری، تا قبل از این‌كه قانون جدیدی وضع شده و بهره‌كشی از آدم‌ها را لغو كند، نزدیك به چهار میلیون برده در كل قاره‌ی آمریكا به بیگاری گرفته شده بودند. برده‌داری از نظر قانونی در سال 1808 میلادی ممنوع اعلام شد اما در ایالت‌های جنوبی كه به خاطر كار در مزارع پنبه به برده‌ها متكی بودند، همچنان از برده‌ها استفاده می‌كردند. این تجارت در نهایت تا سال‌ها بعد، ‌یعنی تا 1865 میلادی كه متممی به قانون اساسی آمریكا اضافه شده و برده‌داری رسما ملغی شد، ادامه داشت. در تمام این مدت چه بر سر مردم بیچاره‌ای می‌آمد كه برای صاحبانشان مثل حیوان كار می‌كردند؟

وسیله‌ی انتقال برده‌ها
كشتی‌های برده‌كش

بین سال 1500 تا 1866 میلادی كه پایان قانونی برده‌داری در آمریكاست، 5/12میلیون آفریقایی به عنوان برده با 30هزار كشتی به آمریكا برده شدند. اسم كشتی‌هایی كه «برده» بار می‌زدند، «گینی‌من» بود. این نام را از خلیج گینه در غرب آفریقا گرفته بودند، یكی از پررفت‌وآمدترین اسكله‌هایی كه بارشان «كاكا سیاه» ‌بود. اولین كشتی‌های حمل برده، قایق‌های بزرگی بودند كه برای حمل بار طراحی شده بودند. تا میانه‌ی دهه‌ی 18میلادی برای ساخت هر فروند از این كشتی‌ها 500 تا 1000 دلار هزینه می‌شد؛ چیزی حدود 100 تا 300 هزار دلار امروز. البته این هزینه‌ی هنگفت خیلی راحت در اولین سفر پوشش داده می‌شد. یك ماشین‌حساب دستتان بگیرید و ادامه‌ی این متن را بخوانید. هر كاپیتان برده‌فروش بابت هر برده‌ای كه زنده به مقصد می‌رساند، پنج تا شش دلار دریافت می‌كرد. یعنی اگر خوش‌شانس بود می‌توانست در همان اولین بار كل خرج ساخت كشتی را در بیاورد. «بروك» یكی از معروف‌ترین انواع كشتی حمل برده بود كه 298 تن وزن داشت و معمولا حدود 450 برده را حمل می‌كرد. البته این تعداد برده‌هایی بود كه در مواقع عادی حمل می‌شدند اما از آن‌جا كه جانشان ارزشی نداشت، ركورد حمل برده‌ها در «بروك» تا 600 نفر هم رسیده بود.

شرایط نگهداری برده‌ها
یك انبار پر از كاكاسیاه

همه‌ی برده‌ها در انباری كشتی نگهداری می‌شدند. فقط تعداد كمی از كسانی كه به عنوان كمك ملوان روی عرشه مشغول به كار بودند، روی عرشه و در اتاقك‌هایی بدون پنجره از جنس بامبو نگهداری می‌شدند. هركس هم كه بیمار می‌شد یا به حال مرگ می‌افتاد، به دریا انداخته می‌شد، به همین راحتی.
برده‌های بیچاره در انبارهایی نگهداری می‌شدند كه قبلا برای نگهداری بشكه‌های نوشیدنی استفاده می‌شد. جایشان كم بود و تعداد زیادی از آن‌ها باید تا پایان سفر ایستاده می‌ماندند. خواب یا نفس كشیدن كه برای همه‌شان یك رویای تمام عیار بود. در مجموع، در هركدام از انبارهای كشتی بین 50 تا 300 برده نگهداری می‌شدند. مردها در داخل انباری و اتاقك‌‌‌های كشتی هم دست و پاهایشان زنجیر شده بود. جای مردها در طبقه‌ی پایین انبار، یعنی بدترین جای آن بود. زن‌ها و بچه‌ها خوش‌شانس‌تر بودند. آن‌ها در بخش بالایی انبار یا عرشه زندگی می‌كردند تا هروقت ملوان‌های روی عرشه به آشپز یا سرگرمی نیاز داشتند، نیازشان برطرف شود. هواخوری برای برده‌ها ممنوع بود، مگر چند دقیقه در طول روز یعنی زمانی كه قرار بود چیزی بخورند یا به كار گماشته شوند. در طول دوران برده‌داری میلیون‌ها برده به صورت فله‌ای از آفریقا به آمریكا منتقل شدند اما همه‌شان نمی‌توانستند شرایط سخت را تاب بیاورند. در طول این مدت، نزدیك به دو میلیون برده تاب شرایط سخت كشتی را نیاورده و پیش از پایان سفر جان دادند.....



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code