تحلیلی بر سریال‌های رمضان و چند پیشنهاد دیگر

نویسنده:
در همین ابتدا باید از یوفای عزیز بابت برگزاری یورو۲۰۱۶ در این موقع از سال قدردانی کرد که باعث شد شبکه‌ی سه‌ی سیما از پخش سریال معاف شود!...
تلویزیون: به خاطر یك مشت برنج
شماره‌ی 558 ، صفحه‌ ی 48 - 53
تحلیلی بر سریال‌های رمضان و چند پیشنهاد دیگر

  •  حسن شیخ‌حائری
در همین ابتدا باید از یوفای عزیز بابت برگزاری یورو۲۰۱۶ در این موقع از سال قدردانی کرد که باعث شد شبکه‌ی سه‌ی سیما از پخش سریال معاف شود!اکنون ما مانده‌ایم و شبکه‌های فخیمه‌ی یک و شبکه دو. امسال «پادری» به شبکه‌ی یک رفت. نمی‌دانم چه اصراری است که «دودکش ۲» را «پادَری» می‌نامند تا مثلا تکراری ننماید؟ حتما دلیلی دارد!  «دودکش۲» مانند «دودکش۱» با بیانیه‌ی جناب کارگردان آغاز می‌شود و آدم را یاد دیالوگ تکرارشونده و البته پرمعنا(!)ی سریال فاخر(!) معمای شاه می‌اندازد که «تا چه پیش آید زین پس...»، دیالوگی که از زبان یک نابازیگر در یک سریال میلیاردی، شنیدن دارد!  «دودکش۲» برای پخش در نوروز ساخته شده بود و اکنون در رمضان روی آنتن است! این جمله البته تکلیف همه را با سریال مشخص می‌کند. «دودکش۲» یعنی «تکرار». فقط می‌ماند موسیقی و ترانه‌ی زیبای تیتراژ پایانی که به کل سریال و مافیها می‌ارزد! از طرف دیگر «برادر» یا‌‌ همان «دست‌اندرکاران (کیمیا)» به شبکه‌ی دو رفت. درباره‌ی این سریال هم تنها می‌توان پیشنهاد داد که اسپانسر را از این به بعد بکنند تهیه‌کننده‌ی رسمی تا هم او تکلیفش را بداند و هم ما. بالاخره وقتی برنج دانه بلند وارداتی سالم، آن‌قدر سود دارد که هر شب در سیما، گردونه بچرخاند و خودرو بدهد، پس حتما از پسِ تهیه‌کنندگی سیما هم برمی‌آید! خلاصه‌ی کلام اینکه چند سالی است عموم سریال‌های سیما به تکرار افتاده و تلویزیون را به قابی غیرجادویی تبدیل کرده‌اند. سریال‌های رمضان هم اصولا از این قاعده مستثنا نیست.
 تا وقتی که سیما و تهیه‌کننده‌ی سیما و سایر عوامل و دست اندکاران بی‌شمار، کاملا برایشان جا نیفتاده که ماه مبارک رمضان، عید عمومی اسلام و مسلمین و ماه نشاط و امید است، لطفا برای این مناسبت ویژه و منحصر به‌فرد، بی‌خیالِ سریال شوند!اگر برایشان جا افتاد، لطفا هر دو سال یک‌بار، یک سریال بسازند و پخش کنند و سال دیگرش یا آنتن را با سریال پُر نکنند و بگذارند مردم نفس بکشند یا اگر صلاح نمی‌بینند مردم نفس بکشند، سریال یا برنامه‌های قبلیِ متنوع و نسبتا پُرمخاطب را روانه‌ی آنتن کنند. بر این اساس، شبکه‌ی یک فعلی، اصلا چیزی پخش نکند! شبکه‌ی دو، کلاه قرمزی و عمو پورنگ بگذارد؛ شبکه‌ی سه، لیگ فوتسال جام رمضان هنرمندان (همون گل کوچیک خودمون!) را به طور زنده پخش کند؛ شبکه‌ی آی‌فیلم یا نسیم هم هر سال پایتخت ۱ تا ۴ بگذارند که انصافا هیچ‌گاه کهنه نمی‌شود و نخواهد شد، البته برای شبکه‌ی سه، فکر دیگری هم می‌شود کرد که در ادامه می‌آید.
یکی از جایگزین‌های خوب برای سریال ماه رمضان، برنامه‌های رضا رشیدپور است؛ یعنی او در ماه رمضان، به جای «حالا خورشید»، «حالا ماه» را پس از افطار روانه‌ی آنتن کند؛ فقط سعی شود که علاوه بر هنرمندان و ورزشکاران سایر اقشار جامعه هم رنگ و بوی سیما را ببینند و حداقل یک بار آفیش شدن را تجربه كنند! در ضمن نباید فراموش کرد که این جایگزین، فقط برای رضا رشیدپور جواب می‌دهد – که کاربلد است و حرفه‌ای - و استفاده از دیگر مجریان جوان و به‌ویژه آنهایی كه رفته بودند و برگشتند یا برخی غمبادسازان، قطعا جواب نمی‌دهد و حتی در برخی موارد، دردسرساز هم هست.
چهار. پیشنهاد دیگر جایگزین برای مسئله‌ی بغرنج سریال رمضان سیما، پخش سریال‌های مستند است. آیا وحی مُنزل است که مستند فقط برای شبکه‌ی مستند است؟! قطعا چنین نیست؛ پس می‌توان تا زمانی که این وضعیت در سریال‌های مثلا داستانی خودنمایی می‌کند و در چشم و حلق مخاطب است، سریال‌های مستند را ارج نهاد و از دیدن آن در همه‌ی شبکه‌ها لذت بُرد.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code