اینجا هیچی به درد نمی‌خوره!

نویسنده: محمدرضا جعفری
نمایش «لطفا به این سیب دست بزنید» یک اثر فرمالیستی محض است و کاری به محتوا ندارد. برای همین سالن اجرایی‌اش هم با دیگر سالن‌های نمایشی متفاوت است و در یک سرداب اجرا می‌شود. به جرأت می‌توان گفت که این نمایش یک پرفورمنس تجربی و متفاوت است که مخاطب را به چالش می‌کشد. در این نمایش قرار نیست مخاطب یک ساعت به صندلی گرم و نرم تکیه بدهد و بیننده‌ی صرف باشد...
نمایش «لطفا به این سیب دست بزنید» یک اثر فرمالیستی محض است و کاری به محتوا ندارد. برای همین سالن اجرایی‌اش هم با دیگر سالن‌های نمایشی متفاوت است و در یک سرداب اجرا می‌شود. به جرأت می‌توان گفت که این نمایش یک پرفورمنس تجربی و متفاوت است که مخاطب را به چالش می‌کشد. در این نمایش قرار نیست مخاطب یک ساعت به صندلی گرم و نرم تکیه بدهد و بیننده‌ی صرف باشد. مخاطب بخشی از اجراست که می‌تواند با بازی خود زمان نمایش را کم و زیاد کند. اتفاقی که کمتر در سالن‌های نمایشی ما به چشم می‌خورد و با مزاج  به هر مخاطبی سازگار نیست. نمایش «لطفا به این سیب دست بزنید» که این شب‌ها در سالن نمایش «دا» در حال اجراست، روایت آدم‌های مختلف از «صندلی» است؛ صندلی‌ای که تاثیر مستقیمی در زندگی افراد ندارد، ولی در بسیاری از لحظات حساس زندگی حضور موثری دارد. پرفورمنس «لطفا به این سیب دست بزنید» به دنبال این است با فرمتی متفاوت به تلخی‌ها، شیرینی‌ها، خاطرات، نوستالژی‌ها، غرایز و تحولات بشری بپردازد که تمام ما هر روز با آنها برخورد داریم تا از این منظر، بشر را بار دیگر با خودش رو در رو کند. این گروه همیشه برای خلق آثارش از فرم شروع می‌کند و آرام آرام به محتوا می‌رسد؛ محتوایی که به دلیل فرم اجرا چندوجهی است و مخاطب می‌تواند برداشت‌های خودش را از اجرا داشته باشد. در این اجرا، فضاسازی حرف اول را می‌زند و موسیقی به همراه مونو پرفورمنس‌های اجراکنندگان اتمسفر اجرا را پیش می‌برند. بیشتر مونولوگ‌های نمایش توسط خود اجراکنندگان در طول سه ماه کارگاه نوشته شده و این مونوپرفورمنس‌ها به شکلی نوشته شده که مخاطب می‌تواند در تنهایی بعد از اجرا آنها را آن گونه که خودش می‌خواهد، بسط دهد و کامل کند. البته این نمایش از خط داستانی مشخصی پیروی نمی‌کند و با اجراهای فرمیک مفاهیمی را به مخاطب می‌رساند. نکته‌ی جالب این است که هر مخاطب برداشت خاص خودش را از این نمایش به دست می‌آورد. بچه‌های این گروه سال‌هاست که در کنار هم مشغول فعالیت‌های نمایشی هستند. شایان فیروزی، نویسنده و کارگردان این نمایش معتقد است که گروه‌شان بیشتر از محتوا به فرم توجه می‌کند؛ فرمی که در این نمایش قرار است مخاطب را از انفعال خارج کند و هرطور شده به بازی بگیرد. با آقای کارگردان در مورد سبک کاری و نقدهایی که به آن وارد است، گپ زدیم...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code