يادداشت

ایرانیه!؟

نویسنده: سعیده نیک‌اختر
#دكوراسیون#جنس_ایرانی
من: ایرانیه؟
فروشنده: خیر خانم
من: ایرانیه؟
فروشنده‌ی بعدی: خیر خانم صفر تا صدش ترکه!
من: ایرانیه؟
یك فروشنده‌ی دیگر: به هیچ وجه خانم تمام قطعات مونتاژ خودمونه اما اصاش ترکه!
بار‌ها و بار‌ها بدون این‌که بخواهم جملات بعدی فروشنده‌ی مبل را بشنوم از مغازه خارج شدم، آن هم فقط به خاطر شنیدن همین جمله. مدت‌ها قبل از این‌که بخواهم سری به بورس مبلمان منزل بزنم با خودم عهد کرده بودم که مبل ایرانی بخرم؛ هم ارزان‌تر است، هم سبک‌تر. گیرم عمرش کوتاه باشد، خوشحال می‌شوم اگر این عمر کوتاه مبل باعث شود هر دو یا سه سال یک‌بار مبلمان و دکوراسیون خانه‌ام را عوض کنم. اصلا هیچ چیز بیشتر از تغییر دکوراسیون منزل حالم را خوب نمی‌کند.
اما نکته واکنش‌های عجیب و غریب فروشنده‌ها یا صاحبان مغازه بود که با تمام انرژی سعی داشتند قانعم کنند که جنس‌شان ایرانی نیست تا آن را بخرم. بیشتر فروشنده‌ها اصرار عجیبی داشتند در چند جمله‌ی محکم و کوبنده، حالا راست یا غلوآمیز، بگویند که جنس ایرانی در مغازه‌شان پیدا نمی‌شود. غافل از این که من واقعا دنبال مبل ایرانی بودم. دست آخر هم از فروشگاهی خرید کردم که خیلی رک و راست و بدون صرف انرژی زیاد ادعا کرد که تمام اجناس مغازه‌اش ایرانی است و تخفیف خوبی هم بابتش به ما داد.
آن شب متوجه نکته‌ای شدم که چندان خوشایند نبود. این‌که یک ایرانی چقدر باید به خاطر داشتن و فروختن یا مصرف جنس ایرانی خودش را تحقیر کند. چرا در یک شرایط برابر باید به خاطر داشتن جنس ایرانی خودمان را سرزنش کنیم، انگار که کسر شأن است! قبول دارم که صنعت ایرانی درباره‌ی تمام کالاهای مصرفی پیشرفت یکسانی نداشته و اجناس برقی و الکترونیکی ایرانی هنوز چند پله عقب‌تر از سایر کالاهای مشابه شرقی و غربی هستند اما درباره‌ی کالاهایی با کیفیت یکسان مثل مبل و فرش و تزئینات و... نباید از خودمان ضعف نشان دهیم. باز اگر رقیب، رقیب خارجی قَدَری بود، این‌قدر دلم نمی‌سوخت اما این خیلی بی‌انصافی است که بخواهیم از یک همسایه کم بیاوریم و مقابل کالا‌هایش سر خم کنیم آن هم در وضعیتی که بیش از نیمی از فروشگاه‌ها، محصولات وطنی را با کیفیت بالا عرضه می‌کنند. حالا خوشحالم که خانه‌ام را با میل و میز و صندلی ساخت ایران، شکل داده‌ام.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code